Mijn verhaal.

Ik zal dit zo goed mogelijk proberen te vertellen, al lukt mij dat niet altijd.

Mijn moeder kreeg op haar 19^e haar 1^e hersenbloeding.

Daarop volgden een nieuwe hartklep, een herseninfarct en een 2^e hersenbloeding.

Op haar 34e kreeg ze –tegen beter weten in- mij. 3 jaar later mijn zusje.

Ik ben opgegroeid geworden met de gedachte dat mijn moeder altijd ziek is.

Mama functioneert niet goed, en je moet goed voor haar zorgen.

Dat heb ik ook altijd zoveel mogelijk gedaan.

Ik heb altijd geprobeerd om voor mijn moeder, zusje en mezelf te zorgen. Mijn vader was altijd aan het werk, dus hij kon dat niet, we stonden er met z’n 3en voor.

Als mijn moeder zich ziek voelde, lag ze dagen op de bank of in bed, en moest ik koken, schoonmaken en m’n moeder verzorgen.

Vaak kon ze net goed praten en kwijlde ze zelfs.

Ik moest er vaak voor zorgen dat ze uit bed kwam en zich ging wassen.

Als mijn moeder zich wél goed voelde mishandelde ze me.

Ze sloeg me met van alles, riemen, slippers, flessen….

Schoppen, duwen, naar m’n nek vliegen, schelden, ze deed het allemaal en niemand die het wist.

Ik probeerde het vaak aan iemand te vertellen, maar mijn moeder ontkende alles, helaas geloofde iedereen haar, en niemand mij.

Op mijn 8^e kwam er ook iets anders bij, ik werd in Turkije door een man seksueel mishandeld, maar daar praat ik liever niet over, ik ben daar om dit moment niet aan toe.

Toen ik naar de brugklas ging hield het lichamelijk mishandelen op, geestelijk niet.

Door al de ziektes die mijn moeder had, was ze ontzettend depressief geworden, en o.a. daarom reageerde ze alles op mij af.

Ze was namelijk niet alleen depressief, maar ook een psychiatrisch patiënt geworden.

Totdat mijn zusje klaagde dat mijn moeder ook haar mishandelde, gebeurde er niks.

Eindelijk durfde mijn zusje haar mond open te doen, en dit keer werden we wel geloofd.

Mijn ouders besloten dat mijn moeder opgenomen moest worden in een instituut.

Dit werd centrum 45.

Dat is voor mensen wie de oorlog hebben meegemaakt, of de 2^e generatie van die mensen zijn. Omdat mijn moeder bezig was met zelfmoord werd dit een spoedopname.

In het instituut werd mijn moeder verliefd op een andere man. Toen zij weer naar huis mocht is zij bij die man gaan wonen.

Het is nu bijna anderhalf jaar geleden dat ze opgenomen word, en het heeft haar zeker goed gedaan. Ze maakt nog steeds rotopmerkingen, maar doordat ze niet meer thuis woont heb ik er niet zo veel last meer van.

Ik heb nu al ruim15 maanden een vriend die mij heel goed steunt, en die ontzettend lief voor mij is. Ik dank God nog steeds elke dag omdat hij in mijn leven is gekomen, hij is het beste wat me is overkomen.

Ik zie nu dat alles anders kan, en dat je wél gelukkig kan zijn.

Het contact tussen mijn moeder en mij is op dit moment minimaal.

Ik zie haar nauwelijks, en bel haar ook niet. Ik heb haar eerlijk gezegd dat ik er (nog) niet aan toe ben.

Ikzelf ben ook in therapie gegaan, om alles wat ik meegemaakt heb te kunnen verwerken. Het is een lang en moeilijk proces, maar ik heb het er voor over.

Ik heb me vaak heel alleen gevoeld, en ik heb ook meerde malen mezelf mishandeld d.m.v. slaappillen, depressiepillen, kalmeeringspillen en zelfverminking. Daar ben ik nu al bijna 2 jaar mee gestopt, en ik ben daar erg trots op.

Dit zijn o.a. een paar dingen die ik geschreven heb toen ik in de put zat:

Januari 2006:

http://kyoon.web-log.nl/jebentnietalleen/2006/01/mezelf.html#comments

Februari 2006: 

http://kyoon.web-log.nl/jebentnietalleen/2006/02/post.html#comments

Maart 2006:

http://kyoon.web-log.nl/jebentnietalleen/2006/03/yes_i_will_chan.html#comments

Mei 2006:

http://kyoon.web-log.nl/jebentnietalleen/2006/05/and_im_back_her.html#comments

Ik hoop dat ik meiden die (ongeveer) hetzelfde hebben meegemaakt kan helpen, want ik heb zelf ook heel veel meegemaakt.

Willen jullie hier op reageren? Dat kan altijd! Vragen kunnen altijd beantwoord worden, en andere reacties zijn natuurlijk altijd welkom!!

Ik heb 3 jaar geleden ME gekregen (word ook wel CVS genoemd maar heb een hekel aan die naam) en deze zomer is er ook Fibromyalgie bij me vastgesteld. ME is een soort vermoeidheidsziekte (dus een continue algehele uitputting) met nog een heleboel andere klachten, en Fibromyalgie een soort reuma (dus altijd veel pijn in mijn hele lijf) Hieronder een uitspraak van een ME-patiente..

“Het hebben van ME/CVS is in werkelijkheid net alsof je een beetje MS, AIDS, Alzheimer, de griep, artritis en epilepsie tegelijk hebt. Met soms wat extra’s wat op zichzelf staat, erbij gegooid.”

Toen ik 3 jaar geleden ziek werd begon het met een niet volledig leven kunnen leiden (dus wel alles kunnen doen, maar in mindere mate dan een ‘gezond’ persoon) en dat ging steeds verder achteruit. Op een gegeven moment kon ik niet meer fietsen, later niet meer lopen (zit sinds een jaar in een rolstoel), en uiteindelijk kwam ik 8 maanden geleden volledig op bed te liggen. Net voordat ik op bed kwam te liggen heb ik bijna 2 maanden in een revalidatiecentrum gezeten, maar dat had helaas geen effect. Toen ik net op bed kwam te liggen kon ik helemaal niets. Niet eten (alleen papjes doorslikken wat gevoerd werd) nauwelijks praten, me eigen lijf nauwelijks bewegen en allemaal dat soort shit. Was best eng eigenlijk want ik dacht toen echt dat ik dood ging.. Van daaruit probeerde ik heel langzaamaan op te bouwen. Weer vast voedsel eten, mijn brood eigenhandig in mijn mond stoppen, later met plastic bestek eten, mezelf een beetje wassen ipd me moeder me moest wassen (zo vernederend!), zitten, staan.. Tot waar ik nu ben! Een groot deel van me oefeningen heb ik in het ziekenhuis gedaan, waar ik ruim 4 maanden heb gelegen omdat ik niet thuis kon wonen ivm de hoeveelheid zorg die ik nodig had aangezien ik niks zelf kon, en ik lag in de huiskamer in een ziekenhuisbed want kon niet naar boven enz. was allemaal niet zo praktisch! Maargoed, nu lig ik nog maar 22 uur per dag op bed ipv 24 uur per dag en uiteraard ga ik ervoor om weer hele dagen op te kunnen zijn!

Het is best wel moeilijk om zo ziek te moeten zijn, zo afhankelijk te zijn, zo weinig te kunnen. Ik heb vaak genoeg gewenst of ik dan toch niet alsjeblieft dood mocht gaan. Ik kon niet leven met de wetenschap dat ik zo afhankelijk was. Soms zit ik heel erg in een dip, maar over het algemeen ben ik heel positief en kan ik genieten van de kleine dingetjes. Soms lig ik hier vanuit mijn bed (in de huiskamer) te kijken naar hoe mijn ouders en zusje ‘s morgens zitten te stressen over school en werk, en dan denk ik van ‘ha, ik kan nog lekker ff uitslapen, de thuiszorg komt pas om 10 uur’. Zo’n manier van denken maakt het allemaal nog een beetje leefbaar. We maken ook wel vaak grapjes over de situatie, dat mijn zus bijvoorbeeld tegen me zegt: ‘Eeltje, niet stiekem weglopen hoor!’ als ze ff wat moet halen.. Dus jullie hoeven nu niet zo’n zielig meisje voor je te zien hoor, ik ben zeker niet zielig!! Mijn leven ziet er alleen anders uit dan die van jullie..

Hieronder staat eigenlijk hoe het was in een zelfgeschreven gedichtje..

Mijn wereld 

Mijn wereld is mijn kamer
Alles staat er stil
Mijn bed dat is mijn thuis
Voor mijn lichaam dat niet wil

Mijn rolstoel is mijn buiten
Voor ‘n uitje naar de wc
Mijn lichaam is het anker
Want mijn lichaam werkt niet mee

Mijn wereld is maar klein
Het leven gaat aan mij voorbij
Alle dagen, dag na dag
Ze wachten niet op mij

De echte wereld gaat maar door
En ik heb geen idee
Wat daar gebeurt, ik weet niet hoor
Want ik tel niet meer mee 

Als je nog meer wilt weten moet je maar op me site kijken: www.ME2me.nl daar schrijf ik alles over me leven met ME en Fibromyalgie..
Trouwens, vandaag komt de Girlz uit en daar staat een interview in van mij met mijn leven met ME en Fibromyalgie.. Spannend, benieuwd hoe het is geworden!

Willen jullie hier op reageren? Dat kan altijd! Vragen kunnen altijd beantwoord worden, en andere reacties zijn natuurlijk altijd welkom!!

Iedereen een prettige kerst gewenst!!

Deze weblog heb ik gemaakt voor de groep ‘Je bent niet alleen!’

De groep bestaat uit meiden van 12 – 20 jaar in heel Nederland die zich vaak alleen en onbegrepen voelen doordat zij met verschillen problemen kampen.
Wij willen elkaar laten weten dat we er niet alleen voor staan, en dat we SAMEN sterk staan!
Je kan in deze groep met elkaar praten over je problemen, ervaringen uitwisselen.
Juist doordat deze meiden veel met dezelfde problemen kampen, hebben zij ook veel meer begrip voor elkaar.
We willen dus graag dat meiden die zich alleen of onbegrepen voelen, hier met andere meiden daarover praten, en wat de oorzaak daarvan is.
Zo kun je zelf iemand helpen, en word je ook door anderen geholpen!
Het is natuurlijk ook hardstikke fijn als je bij mensen die weten wat je meemaakt over je problemen kunt praten!

Er zullen ook regelmatig meetings georganiseerd worden, waarbij we bijv. naar een pretpark of naar de bioscoop kunnen gaan, maar ook meetings waarbij we gewoon ‘om de tafel gaan zitten’.

Ik hoop veel meiden met deze groep te trekken, en ook te kunnen helpen.
Je kunt hier altijd je verhaal doen, dat is ook de bedoeling!
Hou de site/weblog dus in de gaten, want ik zal alle vorderingen hier neer zetten.

Dus, welkom!
En deel je verhaal met ons!!